Opis
Fani i sympatycy jednego z najwybitniejszych żyjących polskich pisarzy wstrzymali oddech na wieść o tytule szóstej powieści Wiesława Myśliwskiego. „Ostatnie rozdanie” – czy to faktycznie koniec, ostatnia z wielkich polskich powieści XX-wiecznego ducha narracji? Autor na spotkaniach autorskich żartuje, że to żona zabrania mu już więcej pisać, bo zajmuje mu to zbyt wiele czasu. Ale to Myśliwski rozdaje tu karty – pięć lat po „Ostatnim rozdaniu” wydał „Ucho igielne” i kto wie, kiedy i czym nas jeszcze zaskoczy.
Główny bohater powieści „Ostatnie rozdanie” jest, jak to często u Myśliwskiego, jednocześnie jej narratorem. Nie znamy jego imienia. Ważnym rekwizytem w tej powieści jest duży, czarny notes z gumką, gdzie bohater wpisywał przez całe życie kontakty swoich bliskich i znajomych. Adresownik pełni w tej książce rolę słynnego ciastka magdalenki z siedmiotomowego cyklu Marcela Prousta „W poszukiwaniu straconego czasu” – przywołuje wspomnienia. Bohater stara się uporządkować swoje życie poprzez uporządkowanie zeszytu, ale mu się to nie udaje.
Prawdziwą bohaterką książki jest tu pamięć. A pamięć według filozofii Myśliwskiego nie należy do domeny przeszłości, tylko teraźniejszości – pamięć jest czynnością tu i teraz, za każdym razem pamiętamy to samo w inny sposób. Nie da się od tego uciec.
